Зебои малламуй тавонист падарашро бовар кунонад, ки дар минатчӣ аъло аст ва ҳатто метавонад бо пойҳояш ба мард лаззат диҳад. Падар аз бахту саодат об шуд, зеро аз духтараш ин гуна чусту чолокиро интизор набуд. Љавони шлухтакро сахт зад, то дер боз навозишњои падарашро ба ёд орад. Аммо ин шояд ба ӯ писанд омада бошад, зеро нолаҳояш чунон дилчасп буданд, ки ҳатто хуни ман миёни пойҳоям ҷӯшид.
Зан дар бадан боллазату шањдбори ва хеле бароҳат аст, аммо вай аз алоқаи ҷинсӣ хеле хушҳол аст! Ин хеле кам аст, ки занони дорои қадси калон, ки таваллуд кардаанд, чунин ҳассосияти шадидро дар мањбал гум мекунанд ва танҳо аз алоқаи ҷинсии мақъад ин қадар лаззат мебаранд!