Ин модар, вақте ки вай дар дохили хона бе шиму либосаш гаштугузор мекард, чӣ фикр мекард? Ҳамин тавр, саг он чизеро, ки фосиқ мехост, бӯй кард. Вақте ки ӯ домани ӯро бардошт, ӯ чизе барои гуфтан надошт. Ва вақте ки ӯ нутфаашро ба тамоми рӯи вай пошид, вай ҳама баланд ва тавоно шуд!
Ва чун маъмулӣ бо ҷинсӣ байни нажодӣ он духтари сафед ва як бача сиёҳро дар бар мегирад. Ин тааҷҷубовар нест, ба ҳар ҳол. Уро дида, ки танаи калонашро ба даст гирифта, якбора хардуро конеъ мегардонад, маълум мешавад, ки чаро ин гуна шавку хаваси дустдорони сиёхпуст.