Акнун ин як хонадори хушрӯй, бо симои комил аст, на мисли зане, ки сатил ва латта дорад. Ман ҳам чизе мехоҳам, агар чунин зани зебое бараҳна фаррош мекард. Ҳарчанд на ҳар мард ҷуръати таъқиби як мӯйсафедро дорад. Сардор ин кадар дикка-ти калон дошт, аммо ин хо-надор онро идора карда, аввал шуста, баъд сайкал медод. Ва вай ин корро хуб кард.
Хонуми варзишӣ бо синаҳои зиччи табиӣ ҳамеша ҷолиб аст! Зани фасеҳ ва тавоно ҳамеша хушҳол аст, ки ба хурӯс ҷаҳида, бо хушнудӣ бозӣ кунад. Махсусан дидани он ки вай худро аз анал кашола карда истодааст, хеле хуб буд, дӯсти ман танҳо ворид шуданро таҳаммул мекунад, аммо вай ин гуна лаззатро ба даст намеорад!
Як чӯҷаи боллазату шањдбори, балки ҳамчун як марди якранг зада вай! Хуб, фантазия нест! Синаҳои дар хонум шакли хеле хуб ва андозаи калон аст, чаро дикташ навозиш намекунад! Ин мисли ҷинси издивоҷ нест. Барои чӣ не? Бо рифола вайро мешиканад, сипас онро кашида, ба даҳони хонум меояд. Агар барои пешгирии ҳомиладорӣ зарур бошад, танҳо ба даҳони зан ё ба шиками ӯ пошидан кифоя аст.
Ҳеҷ чиз беҳтар аз ҳаваси мутақобила ва омезиши ҷинси гуногун нест. Духтарро чи тавре ки мехост, сихканданд ва негр фаллусашро холй кард.